Δεκάδες μικρά και μεγάλα εργοτάξια λειτούργησαν σε διάφορα σημεία της κατεχόμενης Ελλάδας, εξυπηρετώντας μικρά και μεγάλα κατασκευαστικά έργα των γερμανικών στρατευμάτων. Πολλά από αυτά οργανώθηκαν από την Οργάνωση Todt (OT), την παραστρατιωτική οργάνωση δημοσίων έργων του Γ’ Ράιχ (ιδρύθηκε το 1938) που κατά τη διάρκεια του πολέμου ανέλαβε σχεδόν το σύνολο των κατασκευαστικών έργων για λογαριασμό της Βέρμαχτ, διαθέτοντας σχεδόν 800 μονάδες («Einsätze») σε όλες τις κατεχόμενες χώρες.
Η δράση της ΟΤ στα Βαλκάνια υπήρξε εκτεταμένη. Η «Μονάδα Νοτιοανατολικής Ευρώπης» (OT-Einsatzgruppe Südost) ξεκίνησε ήδη από το 1941 μεγαλεπήβολα δημόσια έργα, ανάμεσά τους την βελτίωση του οδικού και σιδηροδρομικού δικτύου μεταφορών σε Ρουμανία, Κροατία και Βουλγαρία, με παραγγελίες που έρχονταν από τα ανώτερα στρατιωτικά και οικονομικά επιτελεία, απευθείας από τις συνεργαζόμενες κυβερνήσεις, και με εργολαβία γερμανικών αλλά και ντόπιων τεχνικών εταιρειών. Τον Μάιο του 1943, μια από τις πέντε ανώτερες διοικήσεις έργων (Oberbauleitungen/OBL) στα Βαλκάνια βρισκόταν στην Θεσσαλονίκη και είχε υπό την εποπτεία της τις παρακάτω διοικήσεις έργων (Bauleitungen/BL): «Σιδηροδρομικές γέφυρες», «Βαύδος», «Χρώμιο», «Όλυμπος», «Σιδηροδρομικός Σταθμός Θεσσαλονίκης», «Λάρισα», «Λιανοκλάδι», «Ασωπός», «Θήβα», «Αθήνα», ονομασίες που σε μεγάλο βαθμό προδίδουν το είδος των κατά τόπους προς εκτέλεση εργασιών.
Όπως ήδη αναφέρθηκε, η γεωγραφία αυτής της εκτεταμένης καταναγκαστικής εργασίας που παρήγαγε έναν μαζικό στρατοπεδικού τύπου εγκλεισμό πολιτών και κρατουμένων, στο μεταίχμιο πολεμικής οικονομίας και πολιτικής αντιμετώπισης της Αντίστασης, παραμένει εν πολλοίς `άγνωστη. Τα πιο σημαντικά σημεία σε αυτόν τον αποσπασματικό χάρτη του τρόμου είναι τα έργα κατασκευής αεροδρομίων (π.χ. Τυμπάκι Ηρακλείου, Τατόι, Σέδες, Παλαιοχώρι Ημαθίας ), τα μεταλλεία (Άγιος Δημήτριος Ολύμπου, Δομοκός, Σίνδος κ.ά.), τα λιμενικά οχυρωματικά έργα στον Μούδρο Λήμνου και τα περίπου 46 στρατόπεδα-εργοτάξια σιδηροδρομικών έργων στην ΟΤ, με σημαντικότερα από αυτά σε Δομοκό, Λιανοκλάδι, Καρυά Φθιώτιδας, Ασωπό και Θήβα, στα οποία βρέθηκαν μερικές χιλιάδες καταναγκαστικοί εργάτες κάθε είδους, όμηροι αντιποίνων από τις γύρω περιοχές, κρατούμενοι φυλακών και στρατοπέδων από Θεσσαλονίκη και Αθήνα, εβραίοι, Σοβιετικοί, Γιουγκοσλάβοι και μετά την ιταλική συνθηκολόγηση, Ιταλοί αιχμάλωτοι πολέμου. Ειδικά η ένταξη εβραίων στα έργα σε δύο φάσεις, το 1942 και το 1943, ήταν μακράν η πιο θανατηφόρα εκδοχή της καταναγκαστικής εργασίας στην Ελλάδα. Με βάση αποσπασματικές πηγές που διαθέτουμε, τουλάχιστον 500 έχασαν τη ζωή τους από την εξοντωτική εργασία. Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες οι επιζώντες εβραίοι καταναγκαστικοί εργάτες στάλθηκαν στο Άουσβιτς κι από εκεί αρκετοί από αυτούς βρέθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Βαρσοβίας, ώστε να εργαστούν στην εκκαθάριση των ερειπίων του γκέτο της πόλης. Λιγότεροι από το 10% των Ελλήνων εβραίων καταναγκαστικών εργατών επέζησαν του Πολέμου.
